En başından beri güzellikleri gösterdiler sana,

Daha yürüyemezken yüzüne güldüler.

Sevgi ne idi? Renklerini öğrettiler.

Tüm renkler güzeldi.

Hayat renkli güzeldi.

Topla hepsini dediler.

Üzerine al ki canlansın hayatın.

Eline bir palet verdiler,

Oysa ki sözlerinden anlaşılan

Bir boya kutusuna ihtiyacın olduğuydu.

Başladın güzellikleri toplamaya,

Yaşadıkça rengarenk boyandın.

Alkışlara tutup daha fazlasını istediler.

Neydi hedefleri? 

Seni beyaza erdirmek mi?

Oysa bilmeleri gerekti,

Boyalar karışınca siyah olurdu.

Sustun, uydun talimatlara.

Büyüdükçe karardın, sonunda

Parlak siyah olana kadar.

Düştün tüm renklerden,

Beyaz ruhun karardı kederden.

Sordun mu, zifiri karanlık için miydi bütün hepsi?

Köşeye çekildin, zira siyah en çirkin renkti.

Kimse elini uzatmadı,

Herkes iyileşmeni bekledi.

Üzülme siyah ruh,

Kuyudan çıkabilenler en güçlü olanlardır.

Karanlıktan geçebildiğin an

İçin huzurla dolacaktır

Bu yüzden gereken yok kurallara uymaya. 

Renkler karışınca siyah olur,

Beyaz bir kandırmaca.

Kollarında morluklar, 

Yüzünde yaralarla dışarı adım attığında Başardığını haykırabilirsin

Umurlarında olsa da olmasa da.

Özgür olacaksın, hafifleyecek hayatın.

Gecenin rengine ulaşmayı sen kazandın.