Tanımadığımız birisinden duyduğumuz bir haber bile ne kadar sevindiriyordu bizi. Umut oluyor, tutunacak bir dal gösteriyordu. İçine hapsolduğumuz belirsizlik kavramından tutup çıkarıyordu biz farkında olmadan. Gülümsetiyordu, geçmişte kalan üzüntülü günlerimize inat olarak.

Ama bunlar da gelip geçiciydi. Gelen başka bir haberle bu sefer yerle bir oluyor bütün duygularımız, yaşanmışlıklarımız.

Parmaklarımız arasındaki kırmızı balonumuz uçuveriyordu birden. Ucuna bağladığımız umutlarımız bizden uzaklaşıp gökyüzüne tutsak oluyorlardı. Bir daha hiç buluşamıyordu yeryüzüyle. Sonsuza kadar maviliklerin arasına karışıyordu.

Çoğu kişi gökyüzü için özgürlük dese de benim küçük kırmızı balonum için orası tutsaklık demekti. Bir daha umut olamayacağı çocuklardan uzaktayken nasıl özgür olabilirdi ki zaten?