Düşlerde görüyorum birilerini.

Donmuş karelerin canlı renkleri,

Ve sürekli aynı veda sahnesi.

Birleşmeden ayrılmak komikmiş,

Hepsi zihnimde dönmüş durmuş.

Boş koridorda akşam güneşi.

Soldaki son kez bakıyor,

Sağdaki kederli.

Son kez bakanın sırtında canavarlar varmış.

Karanlıklar ayağına prangalar vurmuş.

El sallayışıyla kısıldı gözleri 

Bozuk fotoğrafların sahte gülüşleri.

Birazdan sona eriyor bu sessiz veda.

Dili tutuluyor sağdakinin 

Onun ardından baka baka.

Batıyor güneş, yanıyor lamba,

Sebebi kayboluyor gidişlerin.