Seni gördüğüm an umutla dolmuştu sisli duvarlarım…

İlk defa yalnızlığı ben o an hissetmiştim. Etrafımda onca insan varken onların arasında kaybolmuştum sanki. Ufacık kalmıştım, ellerim titremişti. O kadar utanmıştım ki o an ya da korkmuştum. Ama bu iki duyguyu bile ayırt edememiştim. Gözlerim tanıdık birisini arıyordu ama biliyordum kimseyi bulamayacaktım. Çünkü orası yeni bir yerdi benim için ve kesinlikle benim dünyam değildi. İşte tam o sırada kolunu omzuma atıp beni kendine çekmiştin. Sanki kafamın içinde dönen onca şeyi duyuyormuş gibiydin. Ve sanki beni korumak istemiş gibiydin. 

Göz göze geldiğimizde ilk yaptığın gülümsemek olmuştu. 

Aradan yıllar geçse de dudağının hemen yanındaki kırışıklığın mucizesini sunan gamzelerini unutamazdım. 

Ardından “hoş geldin yeni kız”demiştin. 

Yabancısı olduğum dünya için yapabileceğim en güzel başlangıcı sağlamıştın bana bu şekilde. 

Korkmadan, yalnız olmadığımı gösterircesine gülümsemeyi öğretmiştin bana. 

Ve ben bunca yıl sonra sana teşekkür ediyorum… Güçlü bir kadın olmamı sağladığın için. 

En Bi’ Gamzelim’e