Şu otogar ne anlamlı yer.. ayrılmanın, özlemin, gözyaşının, kavuşmanın, mutluluğun hat safhada yaşandığı tek yer belki de.

Mesela; otobüsün camından el sallayıp bir yandan gözyaşını silen çocuk, diğer yanda cebindeki sigara paketinden bir sigara çıkarıp yakan gözler dolu bir baba.. beraber büyümüş ama üniversite eğitimleri için yollarını ayırmak zorunda kalan iki dostun vedası, birbirlerine öylece sımsıkı sarılmaları ve yine yanaklarından yavaş yavaş damlayan gözyaşları.. bir de bu olan biteni kenardan izleyip yaşananları doruklarda hissedip duygulanan biri var, bir genç kız. Oturduğu yerden izliyor olanları, izledikçe ağlıyor. Kim bilir onun hikayesi ne? 

Ama biliyor musun? ağlayabilmenin verdiği mutluluğu görüyorum onun gözlerinde. Sen hiç yaşadın mı o mutluluğu?

“Balıkesir otobüsü kalkıyor!” sesiyle irkilip gözyaşlarını silip o da kalkıyor yerinden; kim bilir nasıl bir hikaye yazmak için..

Saat epey olmuş, yine fark etmeden karalamışım defterime. Benim de otobüsüm kalkıyor olsa gerek..

Yağmur Yürekli Kız – Vuslat