Bir tohum bulmuştum deniz kenarında,
Cebime atmıştım adını demeden kimseye.
Yemin ederim, çok düşündüm dikmeden önce. 

Geceler geçti, yer buldum bu tohuma.
Diktim ve hatta gösterdim insanlara,
Yağmurdan başka yardım eden olmadı sulamaya.

Üstüne bastılar, şok oldum
Büyüttüm ve daha derine gömdüm.
O tohum büyüdü, çiçek oldu
Ve kökleri uzandı cebimden içime,
Kafesimin içinde yayıldı.

Ben çiçekle yaşamaya alıştım
Ta ki sert bir kuvvetle çekilinceye  
Kökleri yolunup kafesi paramparça edinceye…

Bilmem yağmur yağar mı,  
Şakaklarımda fırtınalar
Ne çiçek kaldı ne tohum, 
İçimde koca bir boşluk var