Sevgili kelebek,

Bugün insanların içlerinin aslında ne kadar da boş olduğunu gördüm. Yapılan onca aktivite, geçirilen onca zamandan sonra bazı şeyleri bir çırpıda silebiliyorlar. Görmezden geliyorlar ve de bu sanki benim suçummuş gibi göstermek için can atıyorlar.

Gözlerimi kapatıp ne kadar düşünsem de dayanabileceğimi zannetmiyorum. İşkence gibi geliyor hayat, hergün aynı şeyleri yapıp sürekli aynı duyguları paylaştığını düşünmek ama yolun yarısına bile gelememek…

Peki neden böyle yapıyorlar sevgili kelebek?

Neden üzüyor insanlar birbirlerini? Neden yıllarını beraber geçirdikleri insanları bir olaydan ötürü siliyorlar ya da bunu nasıl yapıyorlar? Canları hiç mi acımıyor?

Ben artık çok yoruldum sevgili kelebek. İnsanların beni güzel bulması için o kadar zaman harcadıktan sonra bir günlük hayatımda bunları yaşamak…

İnsanlar neye sahip olduklarının farkında bile değiller.