Ah annemin o mor menekşeleri;
Ne yapıp edip bir türlü sevemediği.
Biraz mutfak camı, biraz kiler 
Hep kuytuda bir yerler.
Aslında biraz güneş yeter.
Menekşeler hemen yerini sever.

Peki ya annem 
Annem ne menekşeleri,  
Ne menekşe vereni,
Ne kendini…
Kendinden ötürü vereni,
Verenden ötürü menekşeleri, 
Kimseyi sevemez annem.

O menekşeler her şeye rağmen bekledi onu
Bilmem kaçıncı günü eğmiş boynunu 
Oysa tek isteği biraz sevgi az da suydu 
Önce kendini sevmekti yolu 
Soldukça annem bir yaprağını daha yoldu
Onun elinden gelen ise buydu. 

Şimdi sorsak menekşeye;
“Sen annemi affettin mi?” diye
Daha itiraf edememiş kendine,
Ama affedememiş umudunu bile.