Bu nisan solan yüzlerce çiçek gibi
Sen de mi soldun Sümeyra?

Sırtına taşlar dikmiş kader.
Kalbine uğramadı değil mi
Çok uzaklardaki nevbahar?
Ağır parmaklarıyla boğmuş keder.
Duysam ben de inanmazdım ama, 
Her şey iyi olacaktı Sümeyra…

Bir ses duyuldu Adapazarı’ndan.
Nisan yağmuru olup taştın gözümüzden
O yağmurlarda çırpınan bir avuç insan
İçindeki düğümü çözebilecek miydi Sümeyra?

Has baharı önce sana gösterdi felek,
Bizimse nisan yağmurlarını atlatmamız gerek.
Dikili taşları gördüm,
Bir yolundan da ben geçtim,
Sonunda yeşil bahçeler vardı Sümeyra.