Ben bir yaban çiçeğiyim,
Dağ başında fırtınalara göğüs geren.
Şimşek çaksa, rüzgar esse,
Sadece sallanırım.

Kök saldım derinlere,
Kolay kolay kopmayayım diye.
Gün ışığında yandım,
Gecenin ayazında kaldım.
Yine de dimdik ayaktayım.

Dikenlerimle kalpler kırdım,
Dikenlerimi kıramadım.

Yalnızlığın ortasında açan bir çiçektim,
Sadece rüzgar sarıldı bana.
Belki de sevilmekti tek derdim…
Sarılmak istedim, batırdım kendimi.

Toprak anladı beni,
Köklerime can verdi sessizce.
Yine de söküp atamadım dikenlerimi.

Rüzgarla konuştum,
Fırtınaya ses verdim.
Çakan şimşekle arkadaş oldum,
Dinledim en derinden her şeyi.

Susturamadım içimdeki sivri sessizliği…
Kıramadım isyankâr dikenleri.

Şeyma Nur – Yaban Çiçeği