“Alo, bu sefer bulduk diyorum Albert sana! Manavın arkasında var ya dört katlı bir bina, oraya boyacı arıyorlarmış. Ben de gittim konuştum kapıcıyla, iki kişiyiz dedim anlaştım, tecrübemiz var dedim, iyi demiş miyim?” “Ne bileyim abi iyi demiş misin, hem nerden belli bu sefer defineyi tutturduğumuz? Nerden duydun? Geçen sefer de boşuna uğraştık.” “Bu sefer ordan burdan değil binada oturanların ağzından duydum. Çok şüpheli davranıyorlar … Okumaya devam et Defineciler
Bugün açan çiçek yok.Mavi gökyüzü de kalmadı.Akan seller varBüyük biraderin camdan baktığı. Raflarda beni bekleyin ütopyalar,Halletmem gereken bir iş varBulmam gereken şey kralın tacıVe bekleyeceğim firavunun böceğini. Bugün akarsular yok.Paslı bir gider borusuyum.En azından bir kimliğim var,Ama vermeyin büyük sözler;Tıkanıyorum! Bugün elimde bir kalem var.Anlaşılmayan kelimeler karalıyorum anlaşılmak için.Ufuktan bir duman yükseliyorVe alev alıyor yüzü ne biçimBiraderin başı yanıyor, üfleyin!Sel oldu diye yağmura küsmeyin. Okumaya devam et Kralın Tacı
“Başlıyoruz. İçeriden boya kasasını al da gel!” İkinci günümdü. Parmaklarımı katlatarak içeri diyerek kastettiği malzeme odasına girip içi boyalı kavanozlarla dolu olan kasayı aldım. Odanın kapısını dirseğimle kapatıp kasayı onun yanına, çalışma masasının önüne getirdim. Bir boyalara bir de masadaki tekneye baktım, “Bu dün yaptığınızdan daha farklı görünüyor.” “Evet,” diye cevap verdi. “Bu ebru sanatı. Önce suyun üstüne serpiyoruz renkleri, daha sonra kağıda geçiriyoruz.” Önlüğünü … Okumaya devam et Barış
Yine bir gün güneş doğduğunda ve odaya dolan ışıkla etrafı net görebildiğinde her zamanki garip yerinde olduğunu anladı. Her seferinde bu arkası görünen ama bir türlü geçilemeyen yerde başlıyordu gününe. Her gün onu garip şekilli kırıntılarla besliyorlar, kendi aralarında eğlenerek lakap takıyorlar ve yalnız başına burada bırakıyorlardı. Birkaç haftada bir suyunu değiştiriyorlar ve onu mutlu ettiklerini düşünerek vicdanlarını rahatlatıyorlardı. Halbuki bir saniye yüzüne bakan anlayacaktı … Okumaya devam et Balıklar Ağlamaz
Oradaki! Ben de orada olmak istiyorum. Uçabilir miyim derken ciddi miydin? Endişelenmeli miydim bir öğleden sonra Gülerek pencereden aşağıyı gösterdiğinde? Dünya üzerindeki her konu Konuşmaya kapanmış gibi Hüzünlü şarkılar dinlettiğinde… Karanlığın ne demek olduğunu Gerçekten bilmiyor musun? Oradaki… Bana bunu sormak istediğine emin misin? Dalga geçtiğini düşünmeli miyim? Kulakların boğulurken uçabilir misin? Beni de götürmek ister miydin? Çok bekledim sanırım, Bu tren birazdan kalkacak. Ne … Okumaya devam et Oradaki
Küçücük dünyada bulamıyorum onu. Bilincim bir boşluğa alıştı, Boş köşe başlarını aramaz oldu. Ne hoş arayıştı süregelen, Kalabalıkta tek bir çehreyim şimdi. Nefes versen bahar kokardı eskiden, Mumlar sessiz sedasız eridi, Duvarda yazanlar fırtınalarla silindi. Şu küçücük dünyada gördüm, Dönse bile bulamıyor insan yönünü. Yukarı bakıp duran sahnede bir ironi, Kibrit bile yakıyor görmek için önünü. Sonunda bir kaç anı Bir kaç iç çekiş hepsi. Okumaya devam et Veyl Olsun
Aşağı iniyorum dairenin demir kapısını ardımdan çekip. Asansöre binemiyorum, boğuyor beni asansörler. Tozlanmış gri mermer merdivenlerden inerken hep yaptığım şeyi yapıp adımlarımı sayıyorum. Bir alt kattayım. Her katta tek daire var. Merdiven boşlukları minicik. Bu katı özellikle sevmiyorum çünkü her seferinde burada yavaşlıyorum. Alt komşumuzun kapısının önündeki ayakkabı pazarını aşmam gerekiyor. Her seferinde içeriden sesler duyuyorum. Gece olsa bile, ne gürültülü bir aileler. Sonraki katta … Okumaya devam et Merdivenler
Arama, bakınma dev rafların arasında, Çünkü en derin roman aynı toprağa basıyor bizimle. Henüz sayfalara ayrılmamış, Nefes alıyor, kalbi atıyor içinde. Derin ki sarnıçlar, tuzlar yanıyor yarasında, İhtimal vermiyor yüzlerce sayfaya dönüşeceğine. Gereken kalem, zaman ve sabır; Zaman durmuyor, kalem sürçtü, Sabır bu, durmaz o romanı yaşatır. Kalbi durunca ayaklı kitapların; Sıkıştıracağız, kaydırıp yer açacağız raflarda, Tanıştıracağız, gülüp oynayacağız sayfalarda. Belki hissederiz, Hayal ederiz, Görebiliriz … Okumaya devam et Sen, Ben, Roman
Şehrin en beğenilen piknik alanı bile fırtınalı havada kimseden ilgi görmez. Çok ortada kaldım, kimi ana karakter yapsam? Birini yapsam ötekinin kalbi kırılır. Atmayan kalbi… En iyisi rüzgarla sallanan ağacın tepesinden, kuşlarla beraber izlemek onları. Onları ve inandıklarını… Kim bir akşam üstü sokak köpeklerinin bile saklanacak yer aradığı bu rüzgarlı havada uçuruma gelir? Uçurum dediysem, korkunç bir resim canlanmasın gözünüzde, yukarısı piknik alanı aşağısı deniz. … Okumaya devam et Belki Sözüm Vardır
Düşlerde görüyorum birilerini. Donmuş karelerin canlı renkleri, Ve sürekli aynı veda sahnesi. Birleşmeden ayrılmak komikmiş, Hepsi zihnimde dönmüş durmuş. Boş koridorda akşam güneşi. Soldaki son kez bakıyor, Sağdaki kederli. Son kez bakanın sırtında canavarlar varmış. Karanlıklar ayağına prangalar vurmuş. El sallayışıyla kısıldı gözleri Bozuk fotoğrafların sahte gülüşleri. Birazdan sona eriyor bu sessiz veda. Dili tutuluyor sağdakinin Onun ardından baka baka. Batıyor güneş, yanıyor lamba, Sebebi … Okumaya devam et Yarım Senaryo
