Oradaki

Oradaki! Ben de orada olmak istiyorum. Uçabilir miyim derken ciddi miydin? Endişelenmeli miydim bir öğleden sonra Gülerek pencereden aşağıyı gösterdiğinde? Dünya üzerindeki her konu  Konuşmaya kapanmış gibi Hüzünlü şarkılar dinlettiğinde… Karanlığın ne demek olduğunu Gerçekten bilmiyor musun? Oradaki… Bana bunu sormak istediğine emin misin? Dalga geçtiğini düşünmeli miyim? Kulakların boğulurken uçabilir misin? Beni de götürmek ister miydin? Çok bekledim sanırım, Bu tren birazdan kalkacak. Ne … Okumaya devam et Oradaki

Ya Unutursam

Ya unutursam bir gün Tüm bedenim ona hasta Ruhum onu sayıklarken… Bir sabah kalktığımda, güneş onu hatırlatmazsa. O gün fotoğrafını baş ucuma koymayı da unutmuşsam. Bir anda yüzü silinirse zihnimden. Kokusu sinmiş giysilerim eskir yırtılır ve Bir daha giyemezsem onları. Telefona baktığımda arayamadığım numarası kayboluverirse bir gün. Balkondan yola baktığımda Gülümseyip el salladığı günlerden bir tekini bile hatırlayamazsam. Kapıyı çarpıp evden çıktığımda Esen rüzgar sesini … Okumaya devam et Ya Unutursam

Sen Hep Mükemmelsin

Sen benim için Kaldırım taşlarının arasında açmış bir papatya gibisin. Üzerinde açtığın o beton yığınlarına rağmen, Sen… Sen hep mükemmelsin. Küçük bir çocuk gibisin, İçinde bulunduğumuz zamana rağmen, Beraber yaşadığımız insanlara rağmen, Sen… Sen hep saf ve temizsin. Her şeye rağmen sen hep sensin. Sonsuza kadar saf, temiz ve mükemmelsin Büşra Yalman – Sen Hep Mükemmelsin Okumaya devam et Sen Hep Mükemmelsin

Veyl Olsun

Küçücük dünyada bulamıyorum onu. Bilincim bir boşluğa alıştı, Boş köşe başlarını aramaz oldu. Ne hoş arayıştı süregelen, Kalabalıkta tek bir çehreyim şimdi. Nefes versen bahar kokardı eskiden, Mumlar sessiz sedasız eridi, Duvarda yazanlar fırtınalarla silindi. Şu küçücük dünyada gördüm, Dönse bile bulamıyor insan yönünü. Yukarı bakıp duran sahnede bir ironi, Kibrit bile yakıyor görmek için önünü. Sonunda bir kaç anı Bir kaç iç çekiş hepsi. Okumaya devam et Veyl Olsun

Yara

Yıllar geçti düşmelerimin üzerindenYaralarımı kabuk bağladı sanmıştımOysaki yanılmışımKanıyormuş aslında yaralarım Dizlerimde kabukları yaralarınAcıyor mu bilmem canım Oturmuş bir kaldırım taşındaBekliyorum sarılır mı yaralarım Bekliyorum… Bilmiyorum… Düşünüyorum nasıl da mutlu insanlarBakıyorum kendimeSonbahar yaprakları gibi sararıyor hayatımDüşüyor dallardan Düşünüyorum… Düşüyorum… Aldatmalarla dolu dört bir yanımAslında alışmıştımAma neden kanıyor yaralarım Aldanıyorum… Alışıyorum… Yaralarla dolu hayatımıAnlamaya çalıştığım satırlarAlışır mı bir insanSarılır mı yaralar Alışır… Sarılır… Ayşegül Deniz – Yara Okumaya devam et Yara

On Bir

Yine akşam oldu Karardı gökyüzü Sen düştün aklıma Gözlerin geldi gözlerimin önüne Ve yanağımdan kayıp giden iki damla yaş düştü mektubumun üstüne  İlk o zaman ağladım senin için  O gece yıldızlar çok belirgindi Seni hatırlattılar bana hep,  Senin o güzel gülüşünü Geceyi sana yazdım ben Masamda fotoğrafların Radyoda en sevdiğin şarkı Her yer sen, her şey sen Seni yazdım o gece Sana olan ömürlük sevgimi … Okumaya devam et On Bir

Gerçeklerin Zehri

Örümceğin tuzağındaki mutluluk cezbedince yüreğini İsteyerek saplanırsın ağına, ölüme gülümseyerek. Her gece küçük küçük beslenip, Bitirmek isteyeceğini bile bile ruhunu. Sorun değildir lakin senin için Mutluluk ayini için adanmış Bir kurban gibidir ruhunun çekilişi. Küf tutmuş yüreğinin arınışı ise Sabunla akıp gitmesi gibidir kirinin. Mutluluğun çekirdeğine yaklaşırsın böylece Yol boyunca yıkanmak gibi sevinç ırmaklarında. Gerçeklerin zehrinden kurtulmak için Umut şerbetinden içerek kana kana… hpqwkon – … Okumaya devam et Gerçeklerin Zehri

Görünmez Olmak

Her gün görmezden geliniyor olmak Nasıl bir histir bilir misin? Kafam düşünceler çöplüğü Ve ben o çöplükte erirken Bazen gülmeyi bile unuturken Zorla gülmeye çalışırken Etrafımda milyon insan Ben o çöplükte erirken Düşüncelerim çöplük, kalbim kör Yanıyor bedenim sanki bir kor Sevilmek istiyor bir yanım, yalansız Kaçmak istiyor diğeri, kalansız. Ayşegül Deniz – Görünmez Olmak Okumaya devam et Görünmez Olmak

Sen, Ben, Roman

Arama, bakınma dev rafların arasında, Çünkü en derin roman aynı toprağa basıyor bizimle. Henüz sayfalara ayrılmamış, Nefes alıyor, kalbi atıyor içinde. Derin ki sarnıçlar, tuzlar yanıyor yarasında, İhtimal vermiyor yüzlerce sayfaya dönüşeceğine. Gereken kalem, zaman ve sabır; Zaman durmuyor, kalem sürçtü, Sabır bu, durmaz o romanı yaşatır. Kalbi durunca ayaklı kitapların; Sıkıştıracağız, kaydırıp yer açacağız raflarda, Tanıştıracağız, gülüp oynayacağız sayfalarda. Belki hissederiz, Hayal ederiz, Görebiliriz … Okumaya devam et Sen, Ben, Roman

Yarım Senaryo

Düşlerde görüyorum birilerini. Donmuş karelerin canlı renkleri, Ve sürekli aynı veda sahnesi. Birleşmeden ayrılmak komikmiş, Hepsi zihnimde dönmüş durmuş. Boş koridorda akşam güneşi. Soldaki son kez bakıyor, Sağdaki kederli. Son kez bakanın sırtında canavarlar varmış. Karanlıklar ayağına prangalar vurmuş. El sallayışıyla kısıldı gözleri  Bozuk fotoğrafların sahte gülüşleri. Birazdan sona eriyor bu sessiz veda. Dili tutuluyor sağdakinin  Onun ardından baka baka. Batıyor güneş, yanıyor lamba, Sebebi … Okumaya devam et Yarım Senaryo