Kameranın yanıp sönen kırmızı ışığına takılmamak mümkün değildi. Kafamın içinde zaten bir sürü şey dönüyordu, bir de üstüne bu ışık eklenmişti. 

Hah! Gülünçtü. 

“Salı günü tam o saat aralıklarında orada olduğunun kanıtı elimizde. Ve sen buna dair tek kelime etmemekte kararlısın. Peki, neden?”

Kelepçeli ellerim masanın üzerinde dururken odanın ortasında, başımın tam üzerinde, üflesem sallanacak olan ışık tekrar cızırdamıştı. Karşımda beni buraya getirmek için aylarca çalışmış olan dedektif ona cevap vermememle geriye yaslanırken başını iki yana esnetmişti. 

Tabi o da haklıydı. Karşısında oturmuş yarım saattir susuyordum. 

“Pekala, orada ne yaptığını anlatmak ister misin?”

Sabrının son anlarına değinmek üzereymiş gibi bir izlenim bırakırken omuz silktim. 

“Olay mahalinde ölenler dışında sadece senin parmak izin bulundu. Tabi aldığın yaralar ve etrafa saçılan kanlardan bazılarının sana ait olduğunu da düşünürsek sonun müebbet olacak gibi duruyor. Ve sen bana olan biteni anlatmayarak bu gelecek olasılığını garantilemiş oluyorsun. Farkındasın değil mi?”

Ellerini masaya vurmasıyla gözlerimi gözleriyle buluştururken dedektif oldukça sinirliydi. Alıp verdiği nefesler sanki yetmiyor gibiydi, ama en eğlencelisi benim konuşmuyor olmamı kabullendiği andı. 

“Bazen…” diyerek sessizliğimi sonunda böldüğümde yavaşça yerine oturmuştu. 

“Tek yapman gereken yarım kalan işi bitirmektir.”

O neyden bahsettiğimi anlamazken gözlerimi önümüzde açık olan dosyaya diktim. Ölen insanların fotoğrafları her yerdeyken arkama yaslandım. 

“Çünkü yarım kalan işin sonu iyi bitmez.”