Yeri ıslatan damlalar gibi
Kayıp yapraklardan
Beyaz kumaşa konulmuş acıları
Kayıp insanların
Kayıp fısıltıları dökülen çadırlardan
“Durun, bir vedam kalmıştı.”
İçime atıp beklettiğim vedam
Hareketlenirse batar kemik kırıkları
“Duracak toprak kalmadı,
Yürüyün!” çocuk ve adam
Tek gözünü açmak dipsiz bir karanlığa
Pis kokulu bir kabusa uyanmak
Dayanmak kuru bir ağaca
Durmadan
Molozlardan bir bakışı anmak
İçten dışa yanmak
Sadece yanmak

Bazen bir veda bile zor gelir insana. Ama unutur yaşanmışlıkları, arkasında bıraktıklarını. Kim bilir belki yanmak daha katlanılırdır…
BeğenBeğen