Bu, ben olarak yüklendiğim en ağır yük 
Ve aynı zamanda en hafifi 
Yarın aynı ben olmayacağım 
Bir hafta sorna tamamıyla başkası 
Belki yıllar sorna kendimi tanıyamayacağım 

Bu, ben olarak yaşadığım tek kış 
Bahara kalmaz değişeceğim 
Belki bende cicekler açarım 
Belki de açmam 
Simdi attığım tohum o zamanın toprağını tutacak mı 
Kim bilir ? 
Ama kim olursam olayım o tohumu atacağım 
Belki onu sulamayan da ben olacağım 
Yaşasın isteyen 
Yaşama şansı vermeyen yine başka bir ben 

Ama ekeceğim o tohumu 
Çünkü bu gün umuda ihtiyacım var 
Ve yarının umutları yarında gizli 
Sornaki gün-
Gül dallarında sumbuller açacağım 
Kara kışım
Güzüm olacak 
Solacağım 
Ama bu topraklara 
Sık- beton binalar dikmeyeceğim 
Olurda bir gün dikersem 
Bu sefer bir pencere önünde menekşe açarım 
Belki ışık almayan bir apartman boşluğundan 
Kuş sesleri duyarım 

Kendimi defalarca kaybedip 
Yine defalarca bulurum